Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΩΡΙΩΝΑ



RENÉ CHAR


ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΩΡΙΩΝΑ

Ποιόν ψάχνετε σκοτεινές μου μέλισσες
Στη λεβάντα που ξυπνάει;
Περνάει ο βασιλιάς-υπηρέτης σας.
Τυφλός είναι και σκορπιέται.
Κυνηγός και ξέφυγε
Απ’ τ’ άνθη που τον κυνηγάνε.
Τανύζει το τόξο του και όλα τα θηρία λάμπουν.
Ψηλή είναι η νύχτα του· βέλη ρισκάρετε τις πιθανότητές σας.

Ανθρώπινο μετέωρο το χώμα έχει για μέλι.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Σάμουελ Μπέκετ, "Περιμένοντας τον Γκοντό", μετάφραση Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, Εκδόσεις Κρύσταλλο, Αθήνα 1984.
 




 

Η ΕΠΑΝΟΡΘΩΘΕΙΣΑ ΚΙΒΔΗΛΕΙΑ


RENÉ CHAR


Η ΕΠΑΝΟΡΘΩΘΕΙΣΑ ΚΙΒΔΗΛΕΙΑ

Όταν ο ποιμένας των νεκρών χτυπήσει με τη ράβδο του,
Ν’ αφιερώστε στο καλοκαίρι το διάσπαρτο χρώμα μου.
Με τις γροθιές μου υπερκύανες ξιπάστε κανά παιδί.
Και διαθέστε του τον φανό και τα δεμάτια απ’ τα στάχυα μου.

Κρήνη τρέμουσα στο στενό μονοπάτι σου,
Σκόρπα εσύ τα πλούτη μου στα διψασμένα χωράφια.
Απ’ την υγρή τη φτέρη ώσμε την πυρετική μιμόζα,
Ανάμεσα στο γέρικο απόν και στο νεοφερμένο,
Της αγάπης η κίνηση, ταπεινά-ταπεινά, θα σου πει:
«Εκτός από εδώ, που είναι πουθενά, η ντροπή είναι παντού».



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΚΑΡΛ ΚΡΟΛΟΒ!



KARL KROLOW


DIE WOLKE

Man kann mit ihr
spazieren gehen,
solange keine Himmelserscheinung
über sie herfällt.

Das Wasser widmet ihr
seine Aufmerksamkeit
und winkt aus verdunstenden Flüssen.
Es rührt an das Gedächtnis
des Regens.

ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΤΣΑΔΟ!



ANTONIO MACHADO


A JULIO CASTRO

Desde las altas tierras donde nace
un largo río de la triste Iberia,
del ancho promontorio de Occidente
—vasta lira, hacia el mar, de sol y piedra—,
con el milagro de tu verso, he visto
mi infancia marinera,
que yo también, de niño, ser quería
pastor de olas, capitán de estrellas.
Tú vives, yo soñaba;
pero a los dos, hermano, el mar nos tienta.
En cada verso tuyo
hay un golpe de mar, que me despierta
a sueños de otros días,
con regalo de conchas y de perlas.
Estrofa tienes como vela hinchada
de viento y luz, y copla donde suena
la caracola de un tritón, y el agua
que le brota al delfín en la cabeza.
¡Roncas sirenas en la bruma! ¡Faros
de puerto que en la noche parpadean!
¡Trajín de muelle, y algo más! Tu libro
dice lo que la mar nunca revela:
la historia de riberas florecidas
que cuenta el río al anegarse en ella.
De buen marino, ¡oh Julio!
—no de marino en tierra,
sino a bordo—, bitácora es tu verso,
donde sonríe el norte a la tormenta.
Dios a tu copla y a tu barco guarde
seguro el ritmo, firmes las cuadernas,
y que del mar y del olvido triunfen,
poeta y capitán, nave y poema.

ΑΝΟΥΚΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΥΣΤΕΡΑ ΙΩΑΝΝΑ



RENÉ CHAR


ΑΝΟΥΚΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΥΣΤΕΡΑ ΙΩΑΝΝΑ

Θα σε ξανάβρω σ’ εκείνους που αγαπάω, σαν λάμψη μακρόστενη αστραπής, τόσο ανεξήγητα όσο και εσύ η ίδια βγήκες και μου δείχτηκες, Ιωάννα, όταν, κάποιο πρωί περιοριζόμενη στη φιγούρα σου, μας οδήγησες από βράχο σε βράχο ώς επάνω σ’ εκείνο του εαυτού μας το τέλος που το λένε κορυφή. Η μισοκρυμμένη πίσω από το λυγισμένο σου μπράτσο όψη σου, και με του χεριού σου τα δάχτυλά να ικετεύουν τον ώμο σου, μας πρόσφερε, μετά την αναρρίχησή μας, μια πόλη, χίλια βάσανα και τον τίτλο της μεγαλοφυΐας, την απατηλή επιφάνεια μιας ερήμου και την επιφυλακτικότατη μες στην περίσκεψή της καμπή ενός ποταμού, στην όχθη του οποίου κάτι οικοδόμοι αναρωτιόντουσαν διάφορα. Γρήγορα όμως εγύρισα σε σένα, Δρεπάνι, γιατί την προσφορά σου τελικώς την εσπατάλησες. Και ούτε ο καιρός, ούτε το κάλλος, ούτε η τύχη που αποχαλινώνει την καρδιά μπορούσανε να τα βάλουν μαζί σου.
  Τότε κι εγώ ξαναζωντάνεψα τον αρχαίο μου πλούτο, τον πλούτο μας για όλους μας, και, διατάζοντας σήμερα αυτό που θα καταστρέψω αύριο, το επιούσιο, θυμήθηκα ότι ήσουν η Ανουκί η Σφιχταγκαλιασμένη, το ίδιο αφάνταστα όπως ήσουν η Ιωάννα, η αδελφή του καλύτερού μου φίλου, αλλά και το ίδιο ανεξήγητα όπως ήσουν η Ξένη μες  στον νου εκείνου του πανάθλιου κωδωνοκρούστη, ο πατέρας του οποίου επαναλάμβανε κάθε λίγο και λιγάκι πως ο Βαν Γκογκ ήτανε λέει τρελός.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.